Pole bitwy pod Grunwaldem

15 lipca 1410 r., między Stębarkiem, Grunwaldem, Łodwigowem, Ulnowem i Zybułtowem rozegrała się jedna z największych bitew średniowiecznej Europy. Starcie dwóch potęg – zjednoczonych sił polsko-litewskich i zakonu krzyżackiego przyniosło śmierć prawie 20 000 rycerzy krzyżackich, w tym wielkiemu mistrzowi – Ulrichowi von Jungingen. 14 000 dostało się do niewoli. Wzgórze Zwycięstwa i znajdujący się na nim zespół pomnikowy z 1960 r. to nie wszystko, co należy odwiedzić, aby należycie zapoznać się z terenem bitwy i zrozumieć strategię jej dowódców. Wokół pola bitwy oznakowane są miejsca obozowania wojsk polskich i litewskich, a także stanowiska dowodzenia króla Jagiełły (na jednym z nich znajduje się kopiec Jagiełły usypany przez harcerzy w 1959 r.) i księcia Witolda. W pobliżu zespołu pomnikowego znajdują się ruiny kapliczki, o której są wzmianki w źródłach krzyżackich i bulli papieskiej Jana XXII z 1412 r. Obok ruin kapliczki znajduje się kamień, zwany Kamieniem Królewskim lub Kamieniem Jagiełły. W 1901 r. Niemcy zrobili z niego pomnik z napisem „W walce o niemieckie istnienie, niemieckie prawo zmarł tu wielki mistrz Ulrich von Jungingen 15 VII 1410 śmiercią bohatera”. Napis został zatarty po II wojnie światowej i zastąpiony polskimi słowami, upamiętniającymi zwycięstwo w bitwie.

1.	2.	3.	4.	5.
6.	7.	8.	9.	10.
11.	12.